Bez oružja i alarma: Kako je grupa radnika usisivačem 'obila' Monoprix za više od 700.000 evra

Sve je počelo 2006. godine, kada je 42-godišnji Kamel B., građevinski radnik bez ranijeg kriminalnog dosijea za teška djela, angažovan na renoviranju jedne od prodavnica Monoprix-a. Radeći na objektu, uočio je ozbiljnu manu u sigurnosnoj arhitekturi.

Kako bi zaštitili kasire od oružanih pljački, u Monoprix-u su instalirali moderne pneumatske sisteme. Gotovina iz kasa pakovala se u plastične kapsule i slala pod vazdušnim pritiskom kroz cijevi direktno u podzemni sef.

Sef je bio neprobojna tvrđava, ali su PVC cijevi prečnika 10 centimetara prolazile potpuno nezaštićene iznad spuštenih plafona radnje. Bušerf je zaključio: ako ne možeš do sefa, novac treba presresti na putu do njega.

Fizika u službi kriminala

Bušerf je ubrzo okupio malu, povjerljivu ekipu kolega s gradilišta — među kojima su bili Mohamed B. i Abderahman B. — i razradio metodu koja je podsjećala na komediju, ali je funkcionisala s preciznošću.

Akcije su planirali vikendom, u noći između subote i nedjelje, kada se na kasama nakupi najveći gotovinski pazar. Naoružani teleskopskim merdevinama, bušilicom i moćnim industrijskim usisivačem za građevinski šut, neprimjetno bi provaljivali kroz sporedne prozore.

Bušerf je izradio specijalne adaptere. Nakon što bi uklonili plafonske obloge, presjekli bi rupu na PVC cijevi i hermetički priključili usisivač. Snážni kontra-vakum presretao je kapsule s novcem koje su putovale od kasa — usisivač bi iz kapsule izvukao novac, a ona bi prazna otišla u sef.

Prosječan plijen po jednoj noći iznosio je između 20.000 i 50.000 evra.

'Nevidljivi' lopovi i pukla cijev

Godinama je banda djelovala u najbogatijim dijelovima Pariza, poput 15. arondismana, i elitnim predgrađima poput Neji sir Sena, Bulonj Bijankura, Levaloa Perea i Nožan sir Marna.

Pošto sefovi nisu obijani, a alarmi se nisu oglašavali, rukovodstvo Monoprix-a uopšte nije sumnjalo na spoljašnju provvalu. Vjerovali su da se radi o masovnim unutrašnjim krađama i knjigovodstvenim malverzacijama. Desetine nevinih kasira i radnika obezbjeđenja bilo je izloženo agresivnim unutrašnjim kontrolama i policijskim ispitivanjima, a mnogi su dobili otkaz zbog misterioznog nestanka novca.

U jesen 2010. godine sreća je okrenula leđa 'bandi s usisivačem'. Tokom akcije u predgrađu Vilžif jak pritisak usisivača polomio je plastičnu cijev, a grupa je u žurbi ostavila djelimično srušen plafon.

Narednog jutra tehničari su zatekli hirurški presječene otvore na cijevima i tragove građevinske prašine. Slučaj je odmah preuzela BRB (Brigade de répression du banditisme), elitna jedinica pariske policije, koja je započela opsežno prisluškivanje i analizu baznih stanica u blizini pogođenih lokacija.

Zaseda u Neji sir Seni

Operativci BRB-a mozaik su sklopili u proljeće 2011. godine. Zahvaljujući presretnutim telefonskim razgovorima, saznali su koja je sljedeća meta bande.

U noći između 28. i 29. maja 2011. policijski specijalci sakrili su se unutar objekta Monoprix u ulici Šarl de Gol u Neji na Seni. Oko ponoći Bušerf i dvojica saučesnika provalili su u objekat. Dok su stajali na merdevinama i montirali crevo usisivača na cijev, specijalci su izašli iz zasede. Zatečeni, predali su se bez otpora. Pored njih su pronađene vreće s već usisanih 20.000 evra.

Sudski epilog

Suđenje je održano u novembru 2014. godine pred Krivičnim sudom u Nanteru. Odbrana je insistirala na činjenici da tokom pet godina djelovanja ekipe nije upotrijebljen nikakav vid nasilja.

Bušerf je na sudu izrazio duboko kajanje, naglasivši da mu je najžalije zbog nevinih radnika i kasira Monoprix-a koji su trpjeli posljedice njegovih akcija. Priznao je da tokom pljački nije razmišljao o posljedicama po zaposlene, a pred sudijama je preuzeo svu odgovornost na sebe, rekavši da je plan bio isključivo njegova ideja i da je on nagovorio ostale učesnike, pokušavajući da zaštiti saučesnike. Objasnio je da je cijeli poduhvat posmatrao kao građevinsku i tehničku slagalicu, a ne kao čin kojim nekome nanosi direktnu štetu.

Bušerf je osuđen na četiri godine zatvora, dok su ostali članovi dobili blaže kazne, od jedne do tri godine, dijelom uslovno. Nakon uračunatog vremena provedenog u istražnom pritvoru i dobrog vladanja, svi članovi bande izašli su iz zatvora i odavno su na slobodi. U skladu s francuskim zakonima o zaštiti privatnosti i 'pravu na zaborav', njihova trenutna boravišta nisu dostupna javnosti.

Proces je imao i skup tehnički epilog: Monoprix je plastične pneumatske cijevi u potpunosti zamijenio čeličnim, ugrađenim direktno u betonske zidove. Tako je usisivač konačno poslat u istoriju francuskog kriminala.